راهنمای توسعه‌دهنده سرور MCP «پلاتفرم برنامه‌های متصل‌شده»

«برنامه‌های متصل‌شده» به کاربران کمک می‌کنند تا در محصولات Google مربوطه به محتوا و سرویس‌ها در طیف گسترده‌ای از سفرها دسترسی داشته باشند.

«برنامه‌های متصل‌شده» مزایای زیر را ارائه می‌دهد.

  • کنترل بر اینکه کدام ویژگی‌ها و سرویس‌ها برای «پلاتفرم برنامه‌های متصل‌شده» دردسترس قرار گیرد: شما کنترل دقیقی بر دامنه ادغام دارید.
  • اسناد و کاوش نمانام: وقتی سطح Google را برای ادغام با برنامه‌تان انتخاب می‌کنید، نمانام شما در مرکز توجه قرار می‌گیرد.
  • افزایش پتانسیل تعامل: «برنامه‌های متصل» به کاربران کمک می‌کنند تا درصورت نیاز به سرویس شما برای انجام اقدامات دسترسی پیدا کنند، که این امر احتمال تعامل و رضایت بیشتر کاربران را افزایش می‌دهد.

گزینه‌های یکپارچه‌سازی‌ها

سرور MCP و AppFunctions دو روش اصلی و مکمل برای ادغام قابلیت‌های برنامه شما در محصولات Google مربوطه هستند.

  • سرور MCP (شرح‌داده‌شده در این راهنمای توسعه‌دهندگان):

    • این مسیر پیش‌فرض توصیه‌شده ما برای قابلیت‌های بنیادی و چندسکویی است.
    • سرور MCP به شما امکان می‌دهد در Android،‏ iOS، و وب مقیاس‌بندی کنید. اگر میاناهای برنامه‌سازی کاربردی وب موجود یا سرور MCP ازراه‌دور دارید، می‌توانید بااستفاده از مشخصات سرور MCP ما از آن‌ها بهره ببرید. این مسیر شما برای دستیابی به حداکثر دسترسی با حداقل هزینه سربار است.
  • Android MCP (dev guide)

    • ‫AppFunctions برای ایجاد تجربه‌های عمیق‌تر و داخلی Android طراحی شده است. AppFunctions می‌تواند از محتوای درون‌دستگاهی برای حل کردن قصدها ازطریق ادغام عمیق با سیستم‌عامل Android و سطوح واسط کاربر سیستم استفاده کند.
    • کنش‌هایی که به بافت و ادغام تنگاتنگ با وضعیت فعلی برنامه نیاز دارند.
    • پشتیبانی ازطریق کتابخانه Jetpack دردسترس است.

فرایند سرتاسر

این راهنما فرایند سرتاسری ساختن، آزمایش کردن، ثبت کردن، و مستقر کردن سرور «پروتکل بافتار مدل» (MCP) ازراه‌دور را برای ادغام کردن سرویس‌هایتان در محصولات Google مربوطه شرح می‌دهد.

فاز ۱: ساختن — توسعه دادن سرور MCP ازراه‌دور

وقتی درحال توسعه سرور MCP ازراه‌دور بااستفاده از مشخصات «پروتکل بافتار مدل» هستید، توصیه می‌کنیم دستورالعمل‌های ساختاریافته سیستم، حاشیه‌نویسی‌های ایمنی صریح، تعاریف طرح‌واره واضح، و پیوندهای فراداده میانای کاربر را ایجاد کنید.

  • دستورالعمل‌های صریح سرور: هنگام مقداردهی اولیه سرور MCP، دستورالعمل‌های سرور واضحی را تعریف کنید که دامنه و قابلیت‌های شما را توصیف کند. ازآنجایی‌که مدل‌های هوش مصنوعی برای تشخیص زمان واگذاری تکالیف به سرور شما به این دستورالعمل‌های سرور متکی هستند، اکیداً توصیه می‌کنیم دستورالعمل‌های واضحی برای سرور ارائه دهید تا مسیریابی دقیق مدل در محصولات ذی‌ربط Google تسهیل شود.
  • حاشیه‌نویسی‌های ابزار ایمنی و اجرا: حاشیه‌نویسی‌های صریح پروتکل را برای هر ابزار اعلام کنید، مانند علامت‌گذاری عملیات پُرسمان فقط خواندنی با readOnlyHint=True یا کنش‌های تغییردهنده وضعیت/مخرب با destructiveHint=True. همچنین می‌توانید عملیات‌هایی را که نیاز به تأیید دارند در «کنسول یکپارچه Google» علامت‌گذاری کنید.
  • طرح‌واره‌های با نوع قوی و رشته‌های مستندات معنایی: انواع صریح آرگومان و رشته‌های مستندات پارامتر دقیق ارائه دهید. مقادیر فیلد موردانتظار را به‌طور واضح مستند کنید (مانند فیلترهای دسته مجاز یا پارامترهای مکان) تا دقت فراخوانی ابزار مدل بهینه‌سازی شود.
  • اتصال فراداده منبع میانای کاربر (اختیاری): با تعریف حاشیه‌نویسی‌های فراداده (مثلاً meta={"ui": {"resourceUri": "ui://..."}})، خروجی‌های ابزار را مستقیماً به منابع میانای کاربر سفارشی متصل کنید. درصورت ارائه، این کار به مشتری دستور می‌دهد تا ابزاره‌های میانای کاربر تعاملی، دارای نمانام، و غنی را در iframeهای جعبه امن ایمن مستقیماً در میانای مکالمه‌ای پرداز کند.

فاز ۲: اعتبارسنجی — آزمایش محلی با MCP Inspector

قبل‌از میزبانی سرویس از راه دور، اعلامیه‌های ابزار و پرداخت واسط را در محیط جعبه امن محلی اعتبارسنجی کنید.

  • مقداردهی اولیه سرور محلی: سرور MCP راه دور را به‌صورت محلی در ماشین توسعه نرم‌افزار خود اجرا کنید.
  • اعتبارسنجی ابزار Inspector: بااستفاده از ابزار MCP Inspector (npx @modelcontextprotocol/inspector) به سرور محلی متصل شوید.
  • اجرا و درستی‌سنجی واسط کاربر: ابزارهای تکی را فراخوانی کنید، بار داده‌های ورودی/خروجی JSON خام را بررسی کنید، و تأیید کنید که منابع واسط کاربر سفارشی مستقیماً در مرورگر وب شما طبق انتظار ارائه می‌شوند.

فاز ۳: استقرار و آزمایش با حالت «توسعه‌دهنده Gemini»

باید سرور MCP خود را در یک نقطه پایانی HTTPS عمومی مستقر کنید تا آن را از راه دور برای آزمایش در «حالت توسعه‌دهنده Gemini» دردسترس قرار دهید. می‌توانید آن را در هر ارائه‌دهنده ابری یا زیرساختی که ترجیح می‌دهید میزبانی کنید.

مرحله بعدی این است که نقطه پایانی عمومی‌تان را در «حالت توسعه‌دهنده Gemini» اعتبارسنجی کنید.

  • درستی‌سنجی Gemini Live: اجرای ابزار زنده را بااستفاده از «حالت توسعه‌دهنده» Gemini آزمایش کنید. از برگه‌های اشکال‌زدایی داخلی—ازجمله گزارش رویداد، طرح‌واره‌های ابزار، شبیه‌سازی محیط (تاریخ، زمان، مکان)، و تنظیمات اصالت‌سنجی—برای تأیید پاسخ‌های مدل قبل‌از درخواست تأیید نهایی و انتشار استفاده کنید.

فاز ۴: ثبت‌نام — پیکربندی بااستفاده از «کنسول یکپارچه Google»

پس‌از اعتبارسنجی اجرای محلی، درخواست دسترسی‌تان را ارسال کنید و جزئیات ادغام را در «کنسول یکپارچه Google» ثبت کنید.

  • درخواست دسترسی: بااستفاده از فرم علاقه‌مندی، درخواست دسترسی کنید.
  • پیکربندی و انتشار کنسول: در «کنسول یکپارچه Google»، جزئیات برنامه‌تان را تعریف کنید، اصالت‌سنجی و نقاط پایانی را پیکربندی کنید، ابزارها را کاوش کنید، محیط‌های پیش‌نمایش و آزمایش‌کنندگان را مدیریت کنید، و برنامه‌تان را برای بازبینی و انتشار ارسال کنید. راهنما را بخوانید.