دستورالعمل‌های طراحی برای «برنامه‌های متصل‌شده»

رهنمودهایی برای طراحی «برنامه‌های متصل‌شده» در محصولات Google مثل برنامه Gemini و «جستجو».

نمای کلی

برنامه متصل‌شده به MCP به کاربر امکان می‌دهد مدل زبانی بزرگ (LLM) را در هر محصول Google واجدشرایطی متصل کند تا داده‌های برنامه شما را بخواند و بنویسد. چون برنامه‌تان بافت مکالمه را هم‌رسانی می‌کند، کاربران می‌توانند تکالیف را بدون زحمت و بدون جابه‌جا شدن بین برگه‌ها یا برنامه‌ها تکمیل کنند. این رهنمودها را مرور کنید تا مطمئن شوید برنامه متصل‌شده شما برای فعال شدن در محصولات ذی‌ربط Google تأیید شده است.

ایجاد «برنامه‌های متصل‌شده»

چه زمانی باید از «برنامه‌های متصل‌شده» استفاده کرد

برای سناریوهای زیر «برنامه‌های متصل‌شده» بسازید:

  • تکالیفی با شروع و پایان مشخص، مانند ثبت سفارش، رزرو کردن، یا نهایی کردن زمان‌بندی.
  • اطلاعات کنش‌پذیری که کاربران می‌توانند فوراً اعمال کنند.
  • گردش‌های کاری مکالمه‌ای طبیعی، مثل تجزیه‌وتحلیل داده‌ها، مرور اسناد، یا هماهنگ کردن پروژه.
  • عملکرد اصلی که به‌طور معناداری آنچه را که هوش مصنوعی می‌تواند انجام دهد گسترش می‌دهد.

ابزارهای شما در حالت ایده‌آل باید به کاربران کمک کنند تا با کمک هوش مصنوعی کارهایی را انجام دهند، مثلاً رزرو کنند یا سندی بنویسند. روی کنش‌های پیچیده‌ای تمرکز کنید که مدل بنیادی می‌تواند فرایند را ساده کند.

مواردی که باید از آن‌ها پرهیز کنید

هنگام طراحی «برنامه‌های متصل‌شده»، از الگوهای زیر اجتناب کنید:

  • منوهای کرکره‌ای، منوهای بافت، و پانل‌های پاپ‌اور: این عناصر توسط مرزهای محفظه بریده می‌شوند یا با واسط کاربر سطح میزبان تداخل پیدا می‌کنند.
  • پیمایش تودرتو: از پیمایش در محفظه پیمایش خودداری کنید.
  • نماهای چندلایه: از نشانگرهای راهنما یا میاناهای مته‌ای استفاده نکنید.
  • فرایندهای طولانی: از جریان‌هایی که از محدوده حالت نمایش فراتر می‌روند اجتناب کنید.
  • برنامه‌های وب مستقل: برنامه‌های وب کامل را تکرار نکنید.
  • عمل نکردن به وعده: وقتی کاربران بار شدن «برنامه‌های متصل‌شده» را می‌بینند، انتظار سطح پایه‌ای از سودمندی را دارند. برنامه‌ای را فقط برای ارائه عملکردی جزئی، مثل یک دکمه، ایجاد نکنید.
  • بازهدایت‌های خودکار: وب‌سایت‌های خارجی یا برنامه‌های بومی را به‌طور خودکار و بدون کلیک صریح کاربر روی پیوند خارجی که به‌وضوح علامت‌گذاری شده است راه‌اندازی نکنید.

محتوی و چیدمان

محفظه‌های میزبان برنامه متصل‌شده شما را در کنار پاسخ‌های مدل قاب‌بندی می‌کنند. این محفظه‌ها ارجاع شریک، حاشیه‌های یکسان، و اندازه‌بندی واکنش‌گرا را در محصولات Google مربوطه ارائه می‌دهند.

کالبدشناسی محتوی

  1. سرصفحه: نماد و نام رسمی شریک را نمایش می‌دهد.
  2. محتوا: به‌صورت کارت درون‌خطی یا گردونه افقی نشان داده می‌شود.
  3. جفت شدن نوشتار پاسخ: حالت‌های نمایش همیشه با نوشتار پاسخ مدل همراه است. طراحی براساس این چیدمان ترکیبی.
  4. سبک میانای کاربر: سبک‌های محفظه میزبان را در محصولات Google مربوطه به‌ارث می‌برد.

رفتار واکنش‌گرا

«برنامه‌های متصل‌شده» در عرض‌های مختلف محتوی و دریچه‌های دید دستگاه ارائه می‌شوند. از ابعاد ثابت اجتناب کنید:

  • جریان مجدد افقی: از چیدمان‌های انعطاف‌پذیری استفاده کنید که به‌طور تمیز بین نوارهای کناری فشرده، صفحه‌نمایش‌های تلفن همراه، و فیدهای عریض رایانه بدون برش افقی سازگار می‌شوند.
  • محتوا را به‌صورت عمودی جا دهید: اجازه دهید محفظه‌های درون‌خطی رشد کنند تا محتوایشان را تا ارتفاع مناسب برای خواندن جا دهند. هرگز کارت‌ها را با فضای خالی ثابت پر نکنید یا محتوا را در نوار پیمایش عمودی گیر نیندازید.
  • رعایت ورودی‌های دستگاه: از اشاره‌های لمسی بومی و مناطق امن در تلفن همراه، و حالت‌های نگه داشتن نشانگر در رایانه پشتیبانی کنید.

مواردی که باید از آن‌ها پرهیز کنید

  • از حاشیه داخلی مضاعف اجتناب کنید: «برنامه‌های متصل‌شده» شامل حاشیه داخلی پیش‌فرض است تا با استانداردهای سیستم مطابقت داشته باشد. برای جلوگیری از فاصله‌گذاری ناخواسته، حاشیه داخلی اضافی را از محتوای داخلی بردارید.
  • از شعاع گوشه نامتعادل اجتناب کنید: شکل‌های داخلی را متناسب با شعاع گوشه محفظه میزبان نگه دارید تا از گوشه‌های بیش‌ازحد تیز یا گرد جلوگیری شود.
  • از افزودن خط قلم خودتان اجتناب کنید: دربرگیرنده‌ها به‌طور پیش‌فرض شامل سبک‌بندی حاشیه تعریف‌شده توسط سیستم هستند. حاشیه یا خط اضافی در اطراف مؤلفه‌های داخلی اعمال نکنید.

حالت‌های نمایش

حالت‌های نمایش تعیین می‌کنند که افزونه شما چگونه میانای کاربری دیداری را مستقیماً درکنار پاسخ‌های محصولات Google مربوطه نشان دهد. از یکی از دو حالت نمایش اصلی استفاده کنید: کارت درون‌خطی یا تمام‌صفحه.

کارت‌های به‌خط

کارت‌های به‌خط مؤلفه‌های سبک و تک‌منظوره‌ای هستند که مستقیماً در جریان پاسخ جاسازی شده‌اند. از کارت‌های درون‌خطی برای تأییدهای سریع، بازرسی داده‌های ساختاریافته، یا کنش‌های تک‌مرحله‌ای استفاده کنید.

چه زمانی از کارت‌های درون‌خطی استفاده کنیم

  • به‌روزرسانی‌های وضعیت و تأییدیه‌ها.
  • نمایش یا انتخاب داده‌های ساده.
  • خلاصه‌های کوتاه با امکان گسترش اختیاری.
  • کنش‌های سریعی که مکالمه را ادامه می‌دهند.

حفاظ‌های تراکم و کوتاه کردن محتوا

  • محدود کردن عنوان: عنوان کارت‌ها را به ۱ تا ۲ خط با حذف سه‌نقطه محدود کنید تا سرصفحه‌ها هرگز کنش‌ها را از دید خارج نکنند.
  • محدودیت‌های متن اصلی و فراداده: نسخه پشتیبانی را به ۲ تا ۳ خط محدود کنید و فراداده هر مورد را به ۲ تا ۳ مشخصه قابل‌اسکن محدود کنید.
  • نسخه مختصر «دعوت به اقدام»: از برچسب‌های کنش فعل‌اول (برای مثال، «رزرو میز» یا «تأیید سفارش») استفاده کنید و پانویس کارت را به حداکثر ۱ «دعوت به اقدام» اصلی و ۱ کنش فرعی اختیاری محدود کنید.

تعریف گردونه: گردونه‌ها باید بین ۳ تا ۸ کارت داشته باشند تا پیمایش را بدون ایجاد خستگی توجیه کنند، و همه کارت‌ها باید ابعاد ارتفاع و عرض یکسانی داشته باشند. عنوان کارت‌ها را به ۱ تا ۲ خط محدود کنید و فراداده را به ۲ تا ۳ فیلد در هر کارت محدود کنید.

تعاملات برای کارت‌های به‌خط

کارت‌های به‌خط باید بر کنش‌های سریع و مستقیم تمرکز کنند که کاربران را در مکالمه نگه می‌دارد.

  • کنش‌های درون‌خطی: به کاربران اجازه می‌دهد کنش‌ها را مستقیماً در کارت انجام دهند، مثلاً ویرایش نوشتار، افزودن موارد، یا علامت زدن تکالیف.
  • به‌روزرسانی‌های وضعیت: کنش‌های پیچیده کاربر را مستقیماً در رشته به‌جای داخل نهاد منعکس کنید. برای مثال، وقتی کاربری اقامتی را رزرو می‌کند، کارت به‌روزشده‌ای تولید کنید که برچسب «رزروشده» را در مکالمه نشان دهد.
  • مکانیک نگه داشتن نشانگر: دکمه‌های نماد پیمایش به‌طور پیش‌فرض پنهان می‌مانند و با نگه داشتن نشانگر روی محفظه نمایان می‌شوند.
  • پرده‌های سرریز: حالت شروع پرده لبه راست را نمایش می‌دهد، حالت میانی هر دو لبه را نمایش می‌دهد، و حالت پایان لبه چپ را نمایش می‌دهد.
  • اشاره‌های لمسی: از تند کشیدن افقی بومی با فاصله بین کارت‌های گردونه‌ای استفاده می‌کند.
  • نگاه اجمالی به کارت: حالت شروع از حاشیه داخلی چپ استفاده می‌کند، حالت میانی از هیچ حاشیه داخلی‌ای استفاده نمی‌کند، و حالت پایان از حاشیه داخلی راست استفاده می‌کند.

مواردی که باید برای کارت‌های درون‌خطی از آن‌ها اجتناب کنید

  • از پیمایش تودرتو اجتناب کنید: هرگز نوار پیمایش عمودی داخلی اضافه نکنید.
  • از کاوش چندنمایی اجتناب کنید: از راهنمای گام‌به‌گام، نماهای چندبرگه‌ای، و کاوش چندمرحله‌ای در کارت درون‌خطی استفاده نکنید. جریان‌های پیچیده را به حالت تمام‌صفحه منتقل کنید.
  • از کنترل‌های قابل‌مشاهده روی منوها استفاده نکنید: از منوهای کرکره‌ای، منوهای بالاپر، و منوهای زمینه‌ای استفاده نکنید، زیرا باعث برش ظرف و تداخل در ترتیب نمایش می‌شوند.
  • از ورودی‌های تکراری اجتناب کنید: ورودی دیگری را داخل کارت قرار ندهید، زیرا محصولات Google مربوطه ازقبل ورودی را دارند.
  • از پیمایش عمودی داخلی اجتناب کنید: محفظه‌های قابل‌پیمایش را داخل کارت‌ها قرار ندهید؛ این کار باعث گیر افتادن پیمایش می‌شود و پیمایش تلفن همراه را تضعیف می‌کند.
  • از منوهای بالاپر استفاده نکنید: ازآنجایی‌که منوهای بالاپر محتوا را می‌پوشانند و رابط کاربری را به‌هم می‌ریزند، از نکته‌ابزارها یا هم‌پوشانی‌های منوی بالاپر برای آشکار کردن جزئیات کلیدی استفاده نکنید.
  • از منوهای کرکره‌ای اجتناب کنید: کنش‌ها را در انتخابگرهای کرکره‌ای پنهان نکنید. کنش‌های اصلی را به‌صورت دکمه‌های صریح نمایش دهید.
  • از پنهان کردن سرریز پیمایش در گردونه‌ها خودداری کنید: مطمئن شوید کارت مجاور در دید قرار دارد تا کاربران بدانند محتوای بیشتری برای پیمایش دردسترس است.
  • از مؤلفه‌های خطای سفارشی استفاده نکنید: از حالت‌های خطای سفارشی استفاده نکنید؛ رابط کاربری میزبان مؤلفه خطای استانداردی را به‌طور یکسان در سراسر تجربه ارائه خواهد داد.
  • از استفاده از پنجره‌های مودال خودداری کنید: «برنامه‌های MCP» از پنجره‌های مودال پشتیبانی نمی‌کنند؛ اگر به فضای بیشتری نیاز دارید، گزینه‌ای برای جابه‌جایی به حالت تمام‌صفحه ارائه دهید.

تمام‌صفحه

از حالت تمام‌صفحه به‌عنوان بوم فراگیر برای کارهای غنی و چندمرحله‌ای یا گردش‌های کاری با داده‌های سنگین که نمی‌توانند در کارت درون‌خطی گنجانده شوند استفاده کنید.

چه زمانی از حالت تمام‌صفحه استفاده کنید

  • مرور محتوای متراکم مانند فهرست‌های املاک، منوها، یا نقشه‌های تعاملی.
  • گردش‌های کاری پیچیده، مثل ویرایش بوم‌ها یا نمودارهایی که به فضای اختصاصی فراتر از کارت درون‌خطی نیاز دارند.
  • داده‌ها و تجزیه‌وتحلیل، مانند مشاهده داشبوردهای غنی، تجسم داده‌ها، و ابزارهای تحلیلی دقیق که نیاز به توجه متمرکز دارند.

چیدمان و تعاملات برای تمام‌صفحه

  1. سرصفحه: نوار سرصفحه ارائه‌شده توسط سیستم را با ارجاع برنامه و کنش‌ها نمایش دهید.
  2. درج‌های ناحیه امن: فاصله واضحی را در زیر نوار سرصفحه حفظ کنید تا از هم‌پوشانی محتوا جلوگیری شود.
  3. بستن و باز کردن: دکمه‌ای برای باز کردن در حالت تمام‌صفحه و دکمه بستن در سرصفحه نمای تمام‌صفحه نمایش داده می‌شود.

برای حالت تمام‌صفحه از چه چیزهایی باید اجتناب کرد

  • از تکرار برنامه به زبان اصلی دستگاه خودداری کنید: از تمام‌صفحه برای عمیق‌تر کردن تعامل در تکالیف متمرکز و چندمرحله‌ای استفاده کنید.
  • از ورودی‌های تکراری اجتناب کنید: ازآنجایی‌که محصولات Google مربوطه ازقبل ورودی را دارند، شرکا نباید ورودی دیگری را در نما قرار دهند.
  • از پانل‌های شناور استفاده نکنید: از مدال‌های شناور یا نوارهای ابزار بازرس کشیدنی شناور استفاده نکنید، زیرا این عناصر رابط کاربری را به‌هم می‌ریزند و با هم‌پوشانی‌های سطح میزبان تداخل ایجاد می‌کنند.
  • از هم‌پوشانی با مناطق امن اجتناب کنید: عناصر تعاملی را از نوارابزار سطح میزبان و نشانگرهای سیستم، مانند نوار وضعیت و نوار صفحه اصلی، دور نگه دارید.

رهنمودهای تعامل

نحوه دستکاری محتوا توسط کاربران در برنامه متصل‌شده، نحوه همگام‌سازی کنش‌ها با مکالمه میزبان، و زمان واگذاری گردش‌های کاری پیچیده به برنامه یا وب‌سایت خارجی.

تقسیم کار بین واسط کاربر برنامه و مکالمه

برنامه متصل‌شده و پیام‌واره‌های مکالمه‌ای خود را به‌عنوان لایه‌های مکمل طراحی کنید:

  • از میانای کاربر برنامه متصل برای دستکاری مستقیم استفاده کنید: از میانای کاربر برای مرور فضایی مانند جابه‌جایی نقشه، مقایسه گزینه‌های ساختاریافته، کنترل‌های فرم چندفیلدی، و انتخاب‌های بصری استفاده کنید، جایی که تایپ کردن پیام‌واره‌های نوشتاری خسته‌کننده یا مبهم خواهد بود.
  • استفاده از مکالمه میزبان برای هدف‌های باز: از مکالمه برای پیگیری‌های زبان طبیعی، ترکیب چندمرحله‌ای، و پُرسمان‌های اکتشافی گسترده استفاده کنید.

شفاف‌سازی تدریجی

  • افشای تدریجی: با فشرده‌ترین حالت نمایش که نیاز کاربر را برآورده می‌کند (کارت درون‌خطی یا گردونه) شروع کنید، جزئیات ثانویه را درصورت درخواست نشان دهید (نمایش بیشتر)، و فقط زمانی‌که کاوش عمیق لازم است به حالت تمام‌صفحه بروید.
  • کنترل‌های نمایان به‌جای منوهای پنهان: کنش‌های اصلی را به‌صورت دکمه‌ها یا کلیدهای صریح نمایش دهید، نه اینکه آن‌ها را در نوارهای ابزار فقط با نگه داشتن نشانگر، منوهای بافت کلیک‌راست، یا اشاره‌های فشار طولانی که در دریچه‌های دید تلفن همراه کار نمی‌کنند پنهان کنید.

انتقال‌های خارجی و پیونددهی به بیرون

برخی‌از قابلیت‌ها از محدوده iframe جاسازی‌شده فراتر می‌روند یا به ویژگی‌های سخت‌افزاری و سیستم‌عامل بومی نیاز دارند. چه زمانی به برنامه یا سایتتان پیوند دهید:

  • ویژگی‌های وابسته به سخت‌افزار یا سیستم‌عامل بومی (برای مثال، ناوبری زنده، ضبط دوربین یا حسگر، یا صدای پس‌زمینه و ردیابی مکان مداوم).
  • جریان‌های تحت نظارت یا حساس به امنیت (برای مثال، تسویه‌حساب نهایی پرداخت یا درستی‌سنجی هویت).
  • فضاهای کاری عمیق فراتر از تمام‌صفحه (برای مثال، مجموعه‌های تألیف با ویژگی‌های کامل یا داشبوردهای پیچیده سازمانی).

درحال طراحی تحویل

  • نمایش واضح امکان پیوند خارجی: همیشه دکمه‌های انتقال خارجی را با یک نشانگر راه‌اندازی صریح (مانند نماد open_in_new) و یک برچسب مقصد خاص (مثلاً «باز کردن در Google Maps») جفت کنید.
  • پیوند عمیق با حفظ بافت: همه پارامترهای ایجادشده در مکالمه را ازطریق میانای برنامه‌سازی کاربردی پیوند خارجی میزبان (openLink) به نشانی وب پیوند عمیق منتقل کنید تا کاربران پس‌از جابه‌جایی بین برنامه‌ها هرگز مجبور نباشند انتخاب‌هایشان را دوباره وارد کنند.

مواردی که باید از آن‌ها پرهیز کنید

  • از تغییر مسیرهای خودکار اجتناب کنید: هرگز کاربران را به‌طور خودکار از سطح میزبان خارج نکنید. خروج از سطح میزبان باید همیشه مستلزم کلیک صریح کاربر باشد.
  • از کارت‌های «تیزر» یا فقط پیوند اجتناب کنید: برنامه متصلی نسازید که تنها هدف آن ارائه دکمه یا برنما (بنر) ثابتی باشد که کاربران را به وب‌سایت شما هدایت می‌کند.
  • از تغییر بافت بدون اطلاع قبلی اجتناب کنید: هرگز پیوند خارجی را به‌صورت یکسان با کنش درون‌کارتی سبک‌بندی نکنید، مگر اینکه نشان دهید که برنامه خارجی یا برگه مرورگر را باز می‌کند.

دستورالعمل‌های دیداری

محصولات Google مربوطه عناصر میانای کاربر خنثی و سبک و کنتراست ملایم را در اولویت قرار می‌دهند تا بار شناختی را کاهش دهند.

اصول بصری

اصول طراحی اصلی را برای کنترل تراکم بصری و زیبایی‌شناسی در «برنامه‌های متصل‌شده» اعمال می‌کند:

  • میانای کاربر روشن‌تر و کمینه‌گرا: خطوط و عناصر محفظه را کاهش دهید تا تراکم دیداری تمیز حفظ شود.
  • تعادل رنگ خنثی: سایه‌های خاکستری خنثی را در اولویت قرار دهید و رنگ‌های تأکیدی را برای «دعوت به اقدام‌های» اصلی نگه دارید.
  • ارتفاع: از پر کردن سطح نرم استفاده کنید و سایه‌دار کردن را منحصراً به حالت تمام‌صفحه و کنترل‌های پیمایش گردونه محدود کنید.
  • وراثت سبک: رنگ‌ها، تایپوگرافی، و شعاع گوشه‌ها را اعمال کنید تا برنامه‌ها در همه محصولات Google قابل‌اجرا، بومی به‌نظر برسند.

رنگ

محصولات Google ذی‌ربط رنگ را به دو گروه کاربردی تقسیم می‌کنند: رنگ‌های سیستم برای چیدمان ساختاری و رنگ‌های ثانویه برای لحظات اصلی نمانام. تکیه بر این نقش‌های معنایی، سلسله‌مراتب بصری واضح و انطباق خودکار زمینه را در محصولات تضمین می‌کند.

نقش‌های رنگ سیستم

رنگ‌های ساختاری را به نقش‌های سازگار واسط کاربر در سراسر «برنامه‌های متصل‌شده» نگاشت کنید:

  • سطوح پس‌زمینه: از رنگ‌های سطح خنثی ارائه‌شده توسط میزبان برای محفظه‌های کارت و گروه‌بندی‌های تودرتو استفاده کنید. از لغو کردن پس‌زمینه‌های محفظه با پر کردن‌های یکدست، گرادیان‌ها، یا الگوهای سفارشی اجتناب کنید.
  • سلسله‌مراتب نوشتار و محتوا: از رنگ‌های محتوای اصلی برای عنوان‌ها و مقادیر کلیدی، از رنگ‌های ملایم فرعی برای بدنه نوشتار و برچسب‌های پشتیبانی، و از رنگ‌های وضعیت معنایی (مثبت، هشدار، بحرانی) برای فراداده‌های عملیاتی استفاده کنید.
  • حاشیه‌ها و جداکننده‌ها: از رنگ‌های خط پیرامونی ظریف سیستم برای حاشیه‌ها و جداکننده‌های ساختاری استفاده کنید تا محتوا را بدون افزودن وزن دیداری سنگین جدا کنید.
  • رنگ تأکیدی اصلی: از رنگ تأکیدی سیستم یا رنگ نمانام شریکتان برای دکمه‌های دعوت به اقدام اصلی استفاده کنید.

حوزه‌های کاربرد نمانام شریک

راهنمای قرار دادن رنگ نمانام شریک در «برنامه‌های متصل‌شده»:

  • توصیه‌شده: رنگ‌های نمانام را به‌طور انتخابی برای دکمه‌های «دعوت به اقدام» اصلی، نشان‌واره‌ها، و لحظات برجسته کلیدی اعمال کنید.
  • توصیه نمی‌شود: از اعمال رنگ‌های نمانام در پس‌زمینه کارت، متن اصلی، عنوان‌ها، حاشیه‌های ساختاری، یا کنترل‌های تعاملی ثانویه خودداری کنید.

زمینه و حالت روشن/تاریک

«برنامه‌های متصل‌شده» باید در هر دو زمینه «روشن» و «تیره» و همچنین پالت‌های سطح پویا منسجم به‌نظر برسند:

  • از نشان‌های معنایی به‌جای مقادیر هگز ثابت استفاده کنید: سطوح، نوشتار، و حاشیه‌ها را به نشان‌های رنگ معنایی سطح میزبان متصل کنید تا میانای شما به‌طور خودکار بین حالت‌های «روشن» و «تیره» سازگار شود.
  • رنگ‌های ثانویه نمانام را برای هر دو زمینه تطبیق دهید: مطمئن شوید رنگ ثانویه نمانام شما کنتراست قابل‌دسترس را در هر دو زمینه حفظ می‌کند—اگر رنگ نمانام پیش‌فرض شما درمقابل سطوح تیره خیلی تیره یا بیش‌ازحد پررنگ به‌نظر می‌رسد، نوع کمی روشن‌تر یا کم‌رنگ‌تر را در «حالت تاریک» ارائه دهید.
  • از رسانه‌ها و نشان‌واره‌های آماده برای زمینه استفاده کنید: نمادها، نشان‌واره‌ها، و تصاویر را با پس‌زمینه شفاف صادر کنید تا در «حالت تاریک» جعبه‌های مرزی سفید خالص نمایش ندهند.

نمادها

«برنامه‌های متصل‌شده» از نمادنگاری تمیز و خطی استفاده می‌کنند تا هماهنگی بصری و قابلیت اسکن را در محصولات Google مربوطه حفظ کنند.

سبک و اندازه نماد

آستانه‌های هندسه، رنگ، و اندازه نماد راهنما در «برنامه‌های متصل‌شده»:

  • هندسه گردشده با خطوط پیرامونی: از نمادهای تک‌رنگ با خطوط پیرامونی با وزن خطوط یکسان و گوشه‌های گرد (مانند Google Material Symbols Outlined) یا مجموعه نمادهای هماهنگ شریک که با وزن دیداری میانای میزبان مطابقت دارد استفاده کنید.
  • رنگ‌آمیزی خنثی: نمادهای واسط کاربر کاربردی را بااستفاده از رنگ‌های محتوای اصلی یا فرعی رنگ‌آمیزی کنید، نه رنگ‌های نمانام، تا نمادها از سلسله‌مراتب خواندن پشتیبانی کنند و با «دعوت به اقدام‌های» اصلی رقابت نکنند.
  • محدوده‌های اندازه: نمادها را بین ۱۶ پیکسل (برای فراداده‌های درون‌خطی فشرده) و ۳۲ پیکسل (برای سرصفحه‌های برجسته کارت یا ویژگی) نگه دارید تا خوانایی و تناسب در سراسر درگاه‌های دید حفظ شود.

دسترس‌پذیری

محصولات Google مربوطه، رعایت دسترس‌پذیری را مطابق با استانداردهای WCAG 2.1 AA و Material Design 3 اعمال می‌کنند.

ستون‌های اصلی دسترس‌پذیری

  • کنتراست رنگ: حداقل نسبت کنتراست ۴.۵:۱ WCAG AA را برای نوشتار در پس‌زمینه‌های سطحی در زمینه‌های «روشن» و «تیره» اعمال کنید.
  • حداقل اندازه نوشتار: اندازه قلم ۱۳ پوینت را اعمال می‌کند.
  • هدف‌های لمسی: حداقل اندازه ۴۸×۴۸ پیکسل برای تلفن همراه و ۲۴×۲۴ پیکسل برای رایانه را برای ناحیه هدف تعاملی کنترل‌ها اعمال کنید.
  • تمرکز صفحه‌کلید: حفظ حلقه نشانگر تمرکز قابل‌مشاهده و ترتیب پیمایش منطقی کلید جهش در سراسر مؤلفه‌های کارت تعاملی.
  • متن جایگزین رسانه پویا: برای همه تصاویر، ریزعکس‌ها، سنجاق‌های نقشه، و داده‌نمایی‌های ارائه‌شده توسط شریک، متن جایگزین توصیفی ارائه دهید.
  • اعلام وضعیت زنده (aria-live): از مناطق aria-live="polite" برای اعلام تغییرات پویای وضعیت درون‌کارتی مانند ازهم باز کردن ردیف‌های «نمایش بیشتر»، فیلتر کردن موارد، یا تکمیل کنش درون‌خطی استفاده کنید.
  • کاهش حرکت (prefers-reduced-motion): با جایگزین کردن جلوه‌های درخشش اسکلتی و انتقال‌های اسلاید گردونه با تغییرات حالت ثابت یا فوری، به پُرسمان رسانه prefers-reduced-motion کاربر احترام بگذارید.
  • سرریز و کوتاه کردن محتوا: بلوک‌های نوشتاری طولانی را به ۳ تا ۵ خط محدود کنید و کنش «بیشتر بخوانید» دردسترس را اضافه کنید تا از به‌هم ریختن چیدمان جلوگیری شود و خوانایی حفظ شود.