Wytyczne dotyczące projektowania połączonych aplikacji w usługach Google, takich jak aplikacja Gemini i wyszukiwarka.
Omówienie
Aplikacja połączona z MCP umożliwia użytkownikowi połączenie dużego modelu językowego (LLM) w dowolnej usłudze Google, aby odczytywać i zapisywać dane aplikacji. Aplikacja udostępnia kontekst rozmowy, dzięki czemu użytkownicy mogą bez wysiłku wykonywać zadania bez przełączania kart lub aplikacji. Zapoznaj się z tymi wytycznymi, aby mieć pewność, że Twoja połączona aplikacja zostanie zatwierdzona do publikacji w odpowiednich usługach Google.
Tworzenie połączonych aplikacji
Kiedy używać połączonych aplikacji
Twórz połączone aplikacje w tych sytuacjach:
- zadania z wyraźnym początkiem i końcem, takie jak złożenie zamówienia, dokonanie rezerwacji lub ustalenie harmonogramu;
- praktyczne informacje, które użytkownicy mogą od razu zastosować;
- naturalne procesy konwersacyjne, takie jak analizowanie danych, sprawdzanie dokumentów czy koordynowanie projektu.
- Główna funkcjonalność, która znacznie rozszerza możliwości AI.
Narzędzia powinny pomagać użytkownikom w wykonywaniu działań z pomocą AI, takich jak dokonywanie rezerwacji czy pisanie dokumentu. Skup się na złożonych działaniach, w przypadku których model podstawowy może uprościć proces.
Czego należy unikać
Podczas projektowania aplikacji połączonych unikaj tych wzorców:
- Menu, menu kontekstowe i panele wyskakujące: te elementy są przycinane przez granice kontenera lub kolidują z interfejsem usługi hosta.
- Zagnieżdżone przewijanie: unikaj przewijania w kontenerze przewijania.
- Widoki wielowarstwowe: nie używaj menu nawigacyjnego ani interfejsów z możliwością przechodzenia do szczegółów.
- Długie procesy: unikaj procesów, które wykraczają poza zakres trybu wyświetlania.
- Samodzielne aplikacje internetowe: nie powielaj pełnych aplikacji internetowych.
- Niespełnianie oczekiwań: gdy użytkownicy widzą, że połączone aplikacje się ładują, oczekują, że będą one miały podstawowe funkcje. Nie twórz aplikacji tylko po to, aby udostępnić prostą funkcję, np. pojedynczy przycisk.
- Automatyczne przekierowania: nie uruchamiaj automatycznie zewnętrznych witryn ani aplikacji natywnych bez wyraźnego kliknięcia przez użytkownika wyraźnie oznaczonego linku zewnętrznego.
Kontener i układ
Kontenery hosta wyświetlają połączoną aplikację obok odpowiedzi modelu. Te kontenery zapewniają atrybucję partnera, spójne obramowanie i responsywny rozmiar w odpowiednich usługach Google.
Budowa kontenera
- Nagłówek: wyświetla ikonę i oficjalną nazwę partnera.
- Treść: wyświetla się jako karta w tekście lub pozioma karuzela.
- Parowanie tekstu odpowiedzi: tryby wyświetlania zawsze towarzyszą tekstowi odpowiedzi modelu. Zaprojektuj układ, który łączy te elementy.
- Styl interfejsu: dziedziczy style kontenera hosta w odpowiednich usługach Google.
Działanie elastyczne
Aplikacje połączone są renderowane na różnych szerokościach kontenerów i w różnych widocznych obszarach urządzeń. Unikaj stałych wymiarów:
- Przeformatowanie w poziomie: używaj elastycznych układów, które płynnie dostosowują się do kompaktowych pasków bocznych, ekranów urządzeń mobilnych i szerokich kanałów na komputerach bez przycinania w poziomie.
- Dopasuj treść w pionie: pozwól kontenerom wbudowanym powiększać się, aby dopasować je do treści, aż do uzyskania wygodnej wysokości do czytania. Nigdy nie wypełniaj kart stałą pustą przestrzenią ani nie umieszczaj treści w pionowym pasku przewijania.
- Uwzględniaj dane wejściowe z urządzenia: obsługuj natywne gesty dotykowe i bezpieczne obszary na urządzeniach mobilnych oraz stany najechania kursorem na komputerach.
Czego należy unikać
- Unikaj podwójnych dopełnień: połączone aplikacje zawierają domyślne dopełnienie wewnętrzne, aby spełniać standardy systemowe. Usuń dodatkowe dopełnienie z treści wewnętrznych, aby uniknąć niezamierzonych odstępów.
- Unikaj niezrównoważonego promienia narożnika: zachowaj proporcje wewnętrznych kształtów do promienia narożnika kontenera hosta, aby uniknąć zbyt ostrych lub zaokrąglonych narożników.
- Unikaj dodawania własnych obrysów: kontenery domyślnie zawierają style obramowania zdefiniowane przez system. Nie dodawaj dodatkowych obramowań ani obrysów wokół elementów wewnętrznych.
Tryby wyświetlania
Tryby wyświetlania określają, jak rozszerzenie wyświetla wizualny interfejs użytkownika bezpośrednio obok odpowiedzi odpowiednich usług Google. Użyj jednego z 2 głównych trybów wyświetlania: karty wbudowanej lub pełnego ekranu.
Karty w filmie
Karty wbudowane to lekkie, jednofunkcyjne komponenty umieszczone bezpośrednio w przepływie odpowiedzi. Używaj kart wbudowanych do szybkich potwierdzeń, sprawdzania uporządkowanych danych lub działań jednoetapowych.
Kiedy używać kart wbudowanych
- Aktualizacje stanu i potwierdzenia.
- proste wyświetlanie lub wybieranie danych;
- Krótkie podsumowania z opcjonalnym rozwinięciem.
- skróty, które kontynuują rozmowę;
Zasady ochrony dotyczące gęstości i skracania treści
- Skracanie tytułów: ogranicz tytuły kart do 1–2 wierszy z wielokropkiem, aby nagłówki nigdy nie zasłaniały działań.
- Limity dotyczące treści i metadanych: ogranicz tekst pomocniczy do 2–3 wierszy, a metadane poszczególnych elementów do 2–3 atrybutów, które można łatwo przeskanować.
- Zwięzły tekst wezwania do działania: używaj etykiet działań zaczynających się od czasownika (np. „Zarezerwuj stolik” lub „Potwierdź zamówienie”) i ogranicz stopkę karty do maksymalnie 1 głównego wezwania do działania i 1 opcjonalnego działania dodatkowego.
Definicja karuzeli: karuzele powinny zawierać od 3 do 8 kart, aby uzasadnić przewijanie bez powodowania zmęczenia. Wszystkie karty powinny mieć takie same wymiary wysokości i szerokości. Tytuły kart powinny mieć 1–2 wiersze, a metadane powinny zawierać 2–3 pola na kartę.
Interakcje z kartami w filmie
Karty wbudowane powinny skupiać się na szybkich, bezpośrednich działaniach, które utrzymują użytkowników w rozmowie.
- Działania w tekście: umożliwiają użytkownikom wykonywanie działań bezpośrednio na karcie, takich jak edytowanie tekstu, dodawanie elementów czy zaznaczanie zadań.
- Aktualizacje stanu: odzwierciedlają złożone działania użytkownika bezpośrednio w wątku, a nie w encji. Na przykład gdy użytkownik zarezerwuje pobyt, wygeneruj w rozmowie zaktualizowaną kartę z etykietą „Zarezerwowane”.
Nawigacja po karuzeli na komputerze
- Mechanika najechania kursorem: przyciski ikon nawigacyjnych pozostają domyślnie ukryte i pojawiają się po najechaniu kursorem na kontener.
- Zasłony przepełnienia: stan początkowy wyświetla zasłonę prawej krawędzi, stan środkowy wyświetla obie krawędzie, a stan końcowy wyświetla lewą krawędź.
Obsługa karuzeli na komórkach
- Gesty dotykowe: wykorzystuje natywne przesunięcie poziome z odstępem między kartami karuzeli.
- Podgląd karty: stan początkowy używa dopełnienia po lewej stronie, stan środkowy nie ma dopełnienia, a stan końcowy używa dopełnienia po prawej stronie.
Czego należy unikać w przypadku kart wbudowanych
- Unikaj zagnieżdżonego przewijania: nigdy nie umieszczaj wewnętrznego paska przewijania w pionie.
- Unikaj wielopoziomowego przechodzenia do szczegółów: nie używaj ścieżek, widoków z wieloma kartami ani wieloetapowego przechodzenia do szczegółów w karcie wbudowanej. Przenieś złożone procesy na pełny ekran.
- Unikaj widocznych elementów sterujących nad menu: nie używaj menu, wyskakujących okienek ani menu kontekstowych, ponieważ powodują one przycinanie kontenera i kolizje z indeksem Z.
- Unikaj powielania danych wejściowych: nie umieszczaj innych danych wejściowych na karcie, ponieważ odpowiednie usługi Google już je zawierają.
- Unikaj wewnętrznego przewijania w pionie: nie umieszczaj kontenerów z możliwością przewijania wewnątrz kart. Powoduje to blokowanie przewijania i pogarsza nawigację na urządzeniach mobilnych.
- Unikaj wyskakujących okienek: ponieważ zasłaniają one treść i zaśmiecają interfejs, nie używaj etykietek ani nakładek wyskakujących okienek do wyświetlania kluczowych informacji.
- Unikaj menu: nie ukrywaj działań w menu. Wyświetlaj działania główne jako wyraźne przyciski.
- Unikaj ukrywania przepełnienia przewijania w karuzelach: upewnij się, że sąsiednia karta jest widoczna, aby użytkownicy wiedzieli, że można przewinąć do kolejnych treści.
- Unikaj niestandardowych komponentów błędów: nie używaj niestandardowych stanów błędów. Interfejs hosta będzie wyświetlać standardowy komponent błędu w całym procesie.
- Unikaj używania okien modalnych: aplikacje MCP nie obsługują okien modalnych. Jeśli potrzebujesz więcej miejsca, udostępnij opcję przełączenia na tryb pełnoekranowy.
Pełny ekran
Używaj trybu pełnoekranowego jako immersyjnego obszaru roboczego do wykonywania rozbudowanych, wieloetapowych zadań lub przepływów pracy z dużą ilością danych, których nie można zmieścić na karcie wbudowanej.
Kiedy używać pełnego ekranu
- przeglądanie treści o dużej gęstości, takich jak oferty nieruchomości, menu czy interaktywne mapy;
- Złożone przepływy pracy, takie jak edytowanie obszarów roboczych lub diagramów, które wymagają dedykowanego miejsca poza kartą wbudowaną.
- Dane i analizy, takie jak wyświetlanie rozbudowanych paneli, wizualizacje danych i szczegółowe narzędzia analityczne, które wymagają skupienia uwagi.
Układ i interakcje na pełnym ekranie
- Nagłówek: wyświetlaj pasek nagłówka dostarczany przez system z atrybucją aplikacji i działaniami.
- Wstawki bezpiecznego obszaru: zachowaj odstęp pod paskiem nagłówka, aby zapobiec nakładaniu się treści.
- Zamknij i otwórz: wyświetl przycisk otwierania na pełnym ekranie i przycisk zamykania w nagłówku widoku pełnoekranowego.
Czego należy unikać w przypadku pełnego ekranu
- Unikaj powielania aplikacji natywnej: używaj pełnego ekranu, aby zwiększyć zaangażowanie w skupione, wieloetapowe zadania.
- Unikaj powielania danych wejściowych: ponieważ odpowiednie usługi Google mają już dane wejściowe, partnerzy nie powinni umieszczać kolejnych danych wejściowych w widoku.
- Unikaj pływających paneli: nie używaj pływających okien modalnych ani pływających pasków narzędzi inspektora, które można przeciągać, ponieważ zaśmiecają one interfejs i kolidują z nakładkami na powierzchni hosta.
- Unikaj nakładania się na bezpieczne obszary: elementy interaktywne nie powinny nachodzić na pasek narzędzi platformy hosta ani wskaźniki systemowe, takie jak paski stanu i pasek główny.
Wskazówki dotyczące interakcji
jak użytkownicy manipulują treściami w połączonej aplikacji, jak działania synchronizują się z rozmową na hoście i kiedy przekazać złożone przepływy pracy do zewnętrznej aplikacji lub witryny.
Podział zadań między interfejs aplikacji a rozmowę
Zaprojektuj połączoną aplikację i prompty konwersacyjne jako uzupełniające się warstwy:
- Korzystanie z interfejsu połączonej aplikacji do bezpośredniej manipulacji: używaj interfejsu do przeglądania przestrzennego, np. przesuwania mapy, porównywania opcji strukturalnych, elementów sterujących formularzy z wieloma polami i wyborów wizualnych, gdy wpisywanie promptów tekstowych byłoby uciążliwe lub niejednoznaczne.
- Używaj rozmowy z gospodarzem w przypadku otwartych intencji: używaj rozmowy do dalszych działań w języku naturalnym, wieloetapowej syntezy i szerokich zapytań eksploracyjnych.
Stopniowe odkrywanie
- Stopniowe ujawnianie: zacznij od najbardziej kompaktowego trybu wyświetlania, który odpowiada potrzebom użytkownika (karta wbudowana lub karuzela), ujawniając dodatkowe szczegóły na żądanie (Pokaż więcej) i przechodząc do pełnego ekranu tylko wtedy, gdy wymagane jest szczegółowe zapoznanie się z treścią.
- Widoczne elementy sterujące zamiast ukrytych menu: główne działania powinny być widoczne jako przyciski lub przełączniki, a nie ukryte na paskach narzędzi wyświetlanych po najechaniu kursorem, w menu kontekstowych po kliknięciu prawym przyciskiem myszy lub w gestach przytrzymania, które nie działają w widokach mobilnych.
Przekazywanie do zewnętrznych aplikacji i linkowanie do nich
Niektóre funkcje wykraczają poza zakres umieszczonej ramki iframe lub wymagają natywnego systemu operacyjnego i funkcji sprzętowych. Kiedy umieszczać linki do aplikacji lub witryny:
- Funkcje zależne od natywnego systemu operacyjnego lub sprzętu (np. nawigacja na żywo, przechwytywanie obrazu z kamery lub czujnika, ciągłe odtwarzanie dźwięku w tle i śledzenie lokalizacji).
- procesy regulowane lub związane z bezpieczeństwem (np. finalizacja płatności lub weryfikacja tożsamości);
- rozbudowane obszary robocze, które nie mieszczą się na pełnym ekranie (np. rozbudowane pakiety do tworzenia treści lub złożone panele dla przedsiębiorstw);
Projektowanie przekazania
- Wyraźnie oznaczaj linki zewnętrzne: zawsze łącz przyciski przekazywania do zewnętrznej aplikacji z wyraźnym wskaźnikiem uruchomienia (np. ikoną
open_in_new) i etykietą wskazującą miejsce docelowe (np. „Otwórz w Mapach Google”). - Precyzyjny link z zachowanym kontekstem: przekaż wszystkie parametry ustalone w rozmowie do adresu URL precyzyjnego linku za pomocą interfejsu API linku zewnętrznego hosta (
openLink), aby użytkownicy nie musieli ponownie wprowadzać swoich wyborów po przełączeniu aplikacji.
Czego należy unikać
- Unikaj automatycznych przekierowań: nigdy nie przekierowuj użytkowników automatycznie poza platformę hosta. Opuszczenie powierzchni hosta musi zawsze wymagać wyraźnego kliknięcia przez użytkownika.
- Unikaj kart „teaserowych” lub zawierających tylko linki: nie twórz połączonej aplikacji, której jedynym celem jest renderowanie statycznego banera lub przycisku, który przekierowuje użytkowników do Twojej witryny.
- Unikaj niezapowiedzianych zmian kontekstu: nigdy nie stylizuj linku zewnętrznego tak samo jak działania na karcie bez wskazania, że otwiera on zewnętrzną aplikację lub kartę przeglądarki.
Cechy dobrej miniatury
W odpowiednich usługach Google priorytetowo traktowane są lekkie, neutralne elementy interfejsu i zmniejszony kontrast, aby ograniczyć obciążenie poznawcze.
Zasady dotyczące wyglądu
Stosuje podstawowe zasady projektowania, aby kontrolować gęstość wizualną i estetykę w połączonych aplikacjach:
- Lżejszy i bardziej minimalistyczny interfejs: ogranicz liczbę obrysów i elementów kontenera, aby zachować przejrzystość wizualną.
- Neutralny balans kolorów: używaj głównie neutralnych odcieni szarości, a kolory uzupełniające zarezerwuj dla głównych wezwań do działania.
- Wysokość: zastosuj miękkie wypełnienia powierzchni, ograniczając cienie wyłącznie do trybu pełnoekranowego i elementów sterujących nawigacją w karuzeli.
- Dziedziczenie stylu: zastosuj kolory, typografię i promienie narożników, aby aplikacje wyglądały jak natywne we wszystkich usługach Google.
Kolor
Odpowiednie usługi Google dzielą kolory na 2 grupy funkcjonalne: kolory systemowe do układu strukturalnego i kolory uzupełniające do głównych elementów marki. Korzystanie z tych ról semantycznych zapewnia przejrzystą hierarchię wizualną i automatyczne dostosowywanie motywu w różnych usługach.
Role kolorów systemowych
Mapowanie kolorów strukturalnych na spójne role interfejsu w połączonych aplikacjach:
- Powierzchnie tła: w przypadku kontenerów kart i zagnieżdżonych grup używaj neutralnych kolorów powierzchni udostępnianych przez hosta. Unikaj zastępowania tła kontenera niestandardowymi jednolitymi wypełnieniami, gradientami lub wzorami.
- Hierarchia tekstu i treści: używaj podstawowych kolorów treści w przypadku tytułów i kluczowych wartości, dodatkowych stonowanych odcieni w przypadku tekstu głównego i etykiet pomocniczych oraz semantycznych kolorów stanu (pozytywny, ostrzeżenie, krytyczny) w przypadku metadanych operacyjnych.
- Obramowania i separatory: używaj subtelnych kolorów obramowania systemu do obramowań strukturalnych i separatorów, aby oddzielić treści bez dodawania ciężkich elementów wizualnych.
- Główny akcent: użyj akcentu systemowego lub koloru marki partnera w przypadku głównych przycisków wezwania do działania.
Obszary zastosowania marki partnera
Wskazówki dotyczące umieszczania kolorów marki partnera w połączonych aplikacjach:
- Zalecenie: stosuj kolory marki selektywnie w przypadku głównych przycisków wezwania do działania, logo i kluczowych momentów.
- Niezalecane: unikaj stosowania kolorów marki w tle kart, tekście, tytułach, obramowaniach strukturalnych i dodatkowych elementach interaktywnych.
Motywy i tryb jasny/ciemny
Połączone aplikacje muszą wyglądać spójnie zarówno w jasnym, jak i ciemnym motywie, a także w dynamicznych paletach platform:
- Używaj tokenów semantycznych zamiast statycznych wartości szesnastkowych: powiąż powierzchnie, tekst i obramowania z tokenami kolorów semantycznych powierzchni hosta, aby interfejs automatycznie dostosowywał się do trybu jasnego i trybu ciemnego.
- Dostosuj kolory uzupełniające marki do obu motywów: upewnij się, że kolor uzupełniający marki zachowuje odpowiedni kontrast w obu motywach. Jeśli domyślny kolor marki wydaje się zbyt ciemny lub zbyt jaskrawy na ciemnym tle, użyj nieco jaśniejszego lub mniej nasyconego wariantu w trybie ciemnym.
- Używaj multimediów i logo dostosowanych do motywu: eksportuj ikony, logo i ilustracje z przezroczystym tłem, aby w trybie ciemnym nie wyświetlały się wokół nich białe ramki.
Ikony
Połączone aplikacje używają przejrzystych, konturowych ikon, aby zachować harmonię wizualną i czytelność w różnych usługach Google.
Styl i rozmiar ikony
Wskazówki dotyczące geometrii, koloru i rozmiaru ikon w połączonych aplikacjach:
- Zaokrąglone kontury: używaj monochromatycznych ikon z konturami o jednolitej grubości i zaokrąglonymi końcami (takich jak Google Material Symbols Outlined) lub zharmonizowanego zestawu ikon partnera, który pasuje do równowagi wizualnej interfejsu hosta.
- Neutralne zabarwienie: zabarw funkcjonalne ikony interfejsu, używając podstawowych lub dodatkowych kolorów treści, a nie kolorów marki, aby ikony wspierały hierarchię czytania i nie konkurowały z głównymi wezwaniami do działania.
- Granice rozmiaru: ikony powinny mieć rozmiar od 16 pikseli (w przypadku kompaktowych metadanych w tekście) do 32 pikseli (w przypadku widocznych nagłówków kart lub funkcji), aby zachować czytelność i proporcje w różnych widocznych obszarach.
Ułatwienia dostępu
Odpowiednie usługi Google egzekwują zgodność z ułatwieniami dostępu zgodnie ze standardami WCAG 2.1 AA i Material Design 3.
Główne filary ułatwień dostępu
- Kontrast kolorów: wymuś minimalny współczynnik kontrastu WCAG AA 4,5:1 dla tekstu na tle powierzchni w jasnych i ciemnych motywach.
- Minimalny rozmiar tekstu: wymusza rozmiar czcionki 13 pkt.
- Docelowe elementy dotykowe: wymuś minimalny rozmiar interaktywnego obszaru docelowego elementów sterujących wynoszący 48 x 48 pikseli na urządzeniach mobilnych i 24 x 24 piksele na komputerach.
- Zaznaczenie klawiatury: zachowaj widoczny pierścień wskaźnika zaznaczenia i logiczną kolejność przechodzenia między elementami interaktywnych komponentów karty.
- Tekst alternatywny do multimediów dynamicznych: podaj opisowy tekst alternatywny do wszystkich obrazów, miniatur, pinezek na mapie i wizualizacji danych dostarczonych przez partnera.
- Komunikaty o stanie na żywo (
aria-live): używaj regionówaria-live="polite", aby ogłaszać dynamiczne zmiany stanu na karcie, takie jak rozwijanie wierszy „Pokaż więcej”, filtrowanie elementów lub wykonywanie działań w tekście. - Ograniczony ruch (
prefers-reduced-motion): uwzględniaj zapytanie media queryprefers-reduced-motionużytkownika, zastępując efekty migotania szkieletu i przejścia slajdów karuzeli statycznymi lub natychmiastowymi zmianami stanu. - Przepełnienie i obcinanie treści: ograniczaj długie bloki tekstu do 3–5 wierszy z dostępnym działaniem „Czytaj dalej”, aby zapobiec uszkodzeniu układu i zachować czytelność.